Inskrypcje na płytach nagrobnych, czy na dzwonach? Co to w ogóle jest? Czy to kogokolwiek interesuje?

 

            Okazuje się, że tak. I to całkiem spore grono ludzi zainteresowanych historią. Mógł się o tym przekonać każdy, kto w miniony wtorek (20 października) pojawił się na spotkaniu, które odbyło się w czytelni Biblioteki Publicznej, którego organizatorem było nasze Muzeum Regionalne, które ze względu na remont ratusza zmuszone było skorzystać z uprzejmości biblioteki.

            Spotkanie poświęcone było promocji publikacji Corpus Inscriptionum Poloniae Inskrypcje województwa lubuskiego Powiat Świebodziński pod redakcją prof. dr hab. Joachima Zdrenki, które zebrał i opracował dr Marceli Tureczek. Naturalnie obaj byli głównymi postaciami spotkania. Sposób w jaki opowiadali o książce i samych inskrypcjach mógł zainteresować nawet tych, którzy owym tematem są raczej średnio zainteresowani.

            Książka, w której zebrano i udokumentowano ponad dwieście inskrypcji z terenu powiatu, jest wyjątkowa, bowiem jest to w sumie pierwsze tak szerokie wydawnictwo poświęcone inskrypcjom na naszym terenie. Co prawda, jak opowiadali autorzy, w latach 70-tych ubiegłego wieku, próbowano coś robić w tym temacie, jednak tamte prace trudno uznać za zakończone.

            Marceli Tureczek ubolewał, że na terenie Powiatu Świebodzińskiego zachowało się stosunkowo niewiele inskrypcji, bo ze źródeł historycznych wiadomo, że np. na cmentarzach znajdowało się wiele płyt nagrobnych je zawierających. Jednak w latach powojennych zostały zniszczone. Przyświecała myśl – to co niemieckie jest niepotrzebne. Niektóre płyty nagrobne trafiały do kamieniarzy, a ci po zatarciu napisów wykonywali z nich kolejne nagrobki.

            Dzwonów również nie zachowało się zbyt wiele. Spora część z nich została jeszcze w czasach wojennych przetopiona na potrzeby przemysłu zbrojeniowego. Rozkaz rekwirowania i przetapiania dzwonów wydał osobiście Hermann Göring. Świebodzin ma to szczęście, że dzwon na wieży kościoła św. Michała Archanioła ocalał. Znajduje się na nim inskrypcja nawiązująca do wielkiego pożaru miasta, który strawił m.in. kościół i roztopił wcześniejsze dzwony w XVI wieku. Inskrypcja (jej tekst) ma być roznoszona razem z dźwiękiem. Zresztą wierzono, że wszystkie inskrypcje zamieszczone na dzwonach docierają do ludzi właśnie w ten sposób.

            Marceli Tureczek z pasją opowiadał o swojej pracy. – Każda inskrypcja, każdy obiekt ma swoją historię i duszę. To fascynujące – przekonywał. – Robimy to po to, żeby zachować coś dla potomnych, bo mamy świadomość, że za jakiś czas wiele obiektów po prostu przestanie istnieć. Nie krył, że wielką radość sprawia mu samo docieranie np. do zawieszonych wysoko kościelnych dzwonów, co nie zawsze jest zajęciem bezpiecznym.

            W trakcie spotkania wywiązała się ciekawa dyskusja na temat, oczywiście inskrypcji, znajdujących się na różnych obiektach na naszym terenie. Wymieniano się informacjami, dopytywano o szczegóły. Widać było, że kilka osób bardzo dobrze orientuje się w poruszanym temacie.

            Na zakończenie każdy miał możliwość nabycia książki i poproszenia o dedykację.

 

Na spotkaniu pojawiło się wiele osób zainteresowanych inskrypcjami